آش ترش

 

آش ترش یا آش گزنه از آش های معروف استان مازندران است که بیشتر در آخرین چهارشنبه سال توسط مازندرانی ها پخته می شود. برخی معتقدند که طبخ ترش آش یا همان آش ترش در واقع اظهار دلسردی از سال کهنه و استقبال از سال نو می باشد، همچنین از قدیم الایام مازندرانی ها این آش را در مراسم سوم درگذشته گان خود به نشانه تنفر از غم و ناراحتی، به عنوان پیش غذا طبخ می کردند. به هرحال امروزه مردم این منطقه آش ترش را در آخرین چهارشنبه سال به نیت مردگان خود خیرات می کنند.
آش ترش یکی از غذاهای مغذی و سرشار از آهن، فیبر و پروتیین به شمار می آید. مهم ترین دلیل مغذی بودن این آش استفاده از انواع گیاهان محلی چون انارریجه، زولنگ، اوجی، گزنه، کدو، چغندر، استفاده از انواع حبوبات نظیر نخود، لوبیا، عدس، ماش و باقلا است. همچنین برای ترش کردن آش ترش مقداری رب انار، رب نارنج یا آب نارنج، رب آلوچه، گوجه سبز و غیره به آن اضافه می شود.


مواد لازم برای تهیه آش ترش
نخود                                                                نصف پیمانه
لوبیا                                                                 نصف پیمانه
عدس                                                               نصف پیمانه
ماش                                                                نصف پیمانه
باقلا                                                                نصف پیمانه
برنج                                                                نصف پیمانه
اسفناج، تره، جعفری، گشنیز                                نیم کیلو
سیرتازه یا خشک                                                      ۱ بوته
پیاز متوسط                                                              ۲ عدد
ادویه، زردچوبه، نمک و فلفل                           به مقدار لازم
آب نارنج                                                           نصف پیمانه
نعناع داغ                                                   به میزان دلخواه


طرز تهیه
نخود و لوبیا را که از شب قبل در آب خیسانده ایم، پس از این که شستیم در قابلمه ای با مقداری آب لازم می گذاریم تا بپزند. باقلا را نیز شسته و در ظرفی جداگانه می پزیم. زمانی که نخود و لوبیا نیم پز شدند عدس و برنج را به آن اضافه می کنیم و می گذاریم تا بپزد. وقتی حبوبات پختند، سبزی آش را به آن اضافه می کنیم. پیاز را به همراه ۲ قاشق غذاخوری روغن در ماهی تابه سرخ می کنیم وقتی رنگ پیاز طلایی شد مقداری سیر خرد شده، زردچوبه، ادویه، فلفل روی پیاز می ریزیم و کمی تفت می دهیم. وقتی پیاز داغ آماده شد آن را به حبوبات اضافه می کنیم. در حین جا افتادن آش یعنی حدود نیم ساعت آخر پخت آش، آب نارنج یا رب انار رقیق شده را به آش می افزاییم. پس از این که آش خوب جا افتاد آن را از روی حرارت برمی داریم و برای سرو آماده می کنیم. برای تزیین آش ترش می توانیم از پیاز داغ، سیر داغ و نعناع خشک استفاده نماییم.


نکات مهم
آش ترش از جمله آش های است که از تنوع مواد برخوردار است، به طوری که در این آش می توانید از چغندر لبو، کدو سبز، برگه هلو و برگه زردآلو نیز استفاده کنید.بدین ترتیب که؛ نیم کیلو چغندر خرد شده را به همراه برنج و عدس به آش اضافه کیند. در صورت تمایل نیز می توانید کدوی سبز خرد شده را پس از پختن حبوبات و یک ربع قبل از افزودن سبزی به آش بیافزایید.
همچنین می توانید در آش ترش از کوفته ریزه استفاده کنید.
چنانچه از باقلا خشک می خواهید استفاده کنید آن را از شب قبل در آب بخیسانید.
اگر طعم آش زیاد ترش بود می توانید به اندازه دلخواه شکر به آن اضافه کنید.
سبزی گزنه یکی از سبزی های اصلی این آش است، بنابراین سعی کنید آن را تهیه کرده و در آش مورد استفاده قرار دهید.
 

خواص مواد مورد استفاده در آش ترش
لوبیا چیتی

لوبیا چیتی: به آن لوبیا رومی نیز گفته می شود و از انواع لوبیا ها و از گیاهان دو لپه است. این نوع لوبیا در بین ایتالیایی ها، پرتغالی ها و ترکیه ای ها دارای محبوبیت خاصی است. لوبیا چیتی به دلیل داشتن پروتیین فراوان می تواند جایگزین خوبی برای گوشت و منبع غذایی مناسبی برای تامین پروتیین باشد. این ماده غذایی فاقد کلسترول و گلوکز قند است و نیز منبع مناسبی از ویتامین «ث»، کلسیم، آهن، ، پروتیین، نشاسته، سدیم، پتاسیم، تیامین، منیزیم و فسفر است. البته باید توجه داشت که لوبیا برای افرادی که دارای معده ضعیفی هستند غذای سنگینی به شمار می آید و ممکن است به سختی هضم شود. ولی اگر لوبیا را چند روزی در آب خیس کرده و زمانی که جوانه می زند آن را بپزیم هم باعث پخته شدن سریع آن می شود و هم سریع تر هضم و جذب می شود. در ضمن لوبیا جوانه زده دارای ویتامین های گوناگونی چون: ویتامین «ب»، «ث» و «د» است. همچنین لوبیا برای کسانی که دارای بیماری رماتیسم، فشار خون و کلیه هستند بسیار مفید است. اما افرادی که مبتلا به بیماری قند، نقرس و یا اوره خون زیاد است، استفاده از این لوبیا به علت وجود پروتیین فراوان توصیه نمی شود.


نخود: نخود یکی از مغذی ترین و انرژی زاترین حبوباتی است که در رژیم غذایی ایران از مصرف بالایی برخوردار است. این گیاه به صورت یک سال در میان و چرخشی با گندم و جو کشاشته می شود و حالت چرخشی آن به علت تقویت و تجدید نیتروژن در خاک است. نخود در بین گروه های غذایی به علت داشتن اسیدهای آمینه مختلف، ویتامین ها، پروتیین، کلسیم، آهن، مواد معدنی و فیبر بالا، غذای بسیار خوب برای رفع نیاز بدن به شمار می آید. وجود فیبر در این گیاه نه تنها سیستم گوارشی بدن را پاکسازی می کند، بلکه کلسترول خون و گلوکز قند بدن را کاهش می دهد و نیاز افراد دیابتی به انسولین را کم می کند.
از دیگر خواص نخود:
آب نخود پخته شده با کمی نمک که به صورت ژله می باشد برای درمان درد سینه و ریه مفید است.روغن نخود برای سردرد و تقویت مو موثر است. شب ها آن را بر سر مالیده و صبح موها را بشویید.روغن نخود را بر روی دندانی که درد می کند بمالید درد را برطرف می کند.نخود را می توان برای رفع رسوبات ادراری و درمان زردی بکار برد.نخود همچنین برای درمان قولنج های کلیوی و التیام زخم های چرکین مفید است.
نخود در طب سنتی ایران، طبیعت گرم و خشک دارد و با وجود خواص مفید برای بدن، نفاخ و دیر هضم می باشد و نباید در خوردن آن زیاده روی کرد. البته برای کاستن درصد این خواص می توان آن را قبل از استفاده از شب قبل در آب خواباند و بعد استفاده کرد.
عمده ترین مناطق کشت نخود در ایران عبارتند از: استان های کرمانشاه، لرستان، کردستان، آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی.
عدس: عدس گیاهی است از خانواده حبوبات که منبع غنی از پروتیین ها و ویتامین های گروه B به شمار می رود. این گیاه بیشتر در زمین های آهکی کشت می شود. از عمده ترین استان های تولید کننده و عرضه کننده عدس در ایران می توانک استان های اردبیل، آذربایجان شرقی، خراسان، زنجان و قزوین را نام برد.


عدس: در واقع یک غذای کامل و پر انرژی است که می تواند انرژی لازم بدن را تامین کند. این نوع از حبوبات از نظر طب سنتی ایران دارای طبیعت معتدل و خشک است و پوست آن خاصیت گرم و مغزش طبع سرد دارد. از مهم ترین ترکیبات موجود در عدس می توان از الیاف گیاهی، کربوهیدرات ها، اسید فولیک (آهن)، ویتامین های A، B، C، B1 ، B2، B6، کلسیم، فسفر فراوان، ترکیب پروتیین، سلولز، پتاسیم، منیزیم، تریپتونان،میتونین، ترهئونین، ایزولوسین، لوسین، لیزین، سیستین، فنیل آلانین، نیروزین و والین نام برد. مصرف عدس باعث تقویت عضلات قلب، فعالیت کلیه، تقویت گردش خون، تقویت سلول های مغز و حافظه، تنظیم سوخت و ساز بدن، بهبود کم خونی و تقویت عضلات کودکان برای رشد می شود. آب عدس پخته برای تسکین سرفه، درد سینه و درمان زخم های دهان و گلو و دیفتری بسیار مفید است. ترکیب عدس پخته با سرکه برای ترک های دست و پا، تقویت معده و رفع نفخ معده سودمند می باشد. در نهایت این که عدس باعث افزایش شیر مادر شده و آهن خون مادر را افزایش می دهد.


برنج: یکی از مهم ترین غلات و اصلی ترین غذای ایرانی ها برنج است که در کشورمان به دو صورت آبی و دیمی کشت می شود. این گیاه که پس از نان، پرمصرف ترین ماده غذایی در ایران است، بیشتر در مناطق شمالی یعنی در استان های گیلان ومازندران و نیز در استان خوزستان و به طور کلی در آب و هوای گرمسیری و نیمه گرمسیری رشد می یابد. برنج گیاهی یک ساله ای است که در شرایط مساعد بودن آب و هوا می تواند پس از برداشت محصول اول، محصول دوم و گاهی تا چند سری محصول تولید شود.
ترکیبات برنج عبارتند از: تیامین، نیاسین، آهن، ریبوفلاوین، ویتامین E، روی، فسفر، پتاسیم، سدیم و کلسیم.
یکی از مهم ترین موارد مصرف برنج این است که برنج را بهتر است به صورت کته استفاده کرد، زیرا در اثر آبکش کردن برنج باعث خارج شدن ویتامین های محلول در آب نظیر ویتامین B و C در حین آبکش کردن می شود.


باقلا: گیاهی است علفی و یکساله که از قدیم مورد توجه قرار داشت. خاستگاه اصلی آن جنوب غرب آسیا است و به عنوان محصول زمستانی در سطح وسیعی از مناطق گرمسیری با زمستانی ملایم و در ارتفاعات زیاد کاشته می شود. امروزه باقلا در بیش از ۵۰ کشور کاشته می شود و کشورهای چین، اتیوپی و مصر بزرگ ترین تولیدکنندگان این محصول در جهان به شمار می آیند. ایران نیز با تولید سالانه بیش از ۴۶ هزار تن باقلا، مقام دوازدهم تولید این محصول در جهان را به خود اختصاص داده است. از مناطق اصلی کشت این محصول در ایران می توان به استان ها خوزستان، گلستان و مازندران اشاره کرد که از این میان استان گلستان با تولید بیش از ۳۲ هزار تن در سال، اولین تولید کننده این محصول در ایران است.
مهم ترین عناصر موجود در باقلا عبارتند از: ارسنیک، پروتیین، نشاسته، کلسیم، فسفر، آهن، سدیم، پتاسیم، ویتامین های A، ۱B، ۲B، ۳B و ویتامین C. باقلا منبع بسیار خوبی از فیبر و پروتیین است و به علت پروتیین بالایی که دارد می تواند همراه با برنج به یک غذای کاملی تبدیل شود. همچنین تقویت دستگاه گوارش، درمان زخم و ورم معده و اسهال با باقلای پخته میسر می شود.
دم کرده گل باقلا برای درمان عفونت های کلیه و ورم کلیه، دفع سنگ کلیه و سنگ مثانه، متعادل کردن آب بدن، تسکین سرفه های شدید و التیام ناراحتی های ریوی مفید است. ضماد برگ و پوست باقلا می تواند سوختگی ها، ورم بناگوش، آبسه ها و تورم ها، زخم های ناشی از گزیدگی حشرات، حیوانات و سایر زخم های پوستی را التیام دهد. همچنین خوردن باقلا می تواند به عنوان مسکن برای دردهای مفصل مفید باشد و از گل، برگ، میوه و دانه این گیاه پرارزش می شود برای درمان بیماری های کلیوی، گوارشی، تنفسی، پوستی کم خونی و ضعف عمومی استفاده کرد.
اما باقلا تحریک کننده اصلی بیماری فاویسم یا فابیسم می باشد که بیشتر در اوایل بهار در برخی از افراد ایجاد مسمومیت یا حساسیت می کند. فابیسم یک بیماری فصلی، ارثی و تغذیه ای است که گلبول های قرمز خون را منهدم کرده و کم خونی، پریدگی رنگ، ضعف و سستی، پررنگ شدن ادرار، زردی، اختلالات شدید عصبی، روانی و ناراحتی های قلبی را به وجود می آورد. به همین دلیل مصرف آن برای کودکان زیر ۲ سال و مادران باردار توصیه نمی شود.
بالاخره این که گیاه باقلا در طب سنتی ایران دارای طبیعت سرد و تر است و اما گل آن طبع گرمی دارد.


 

چغندر: چغندر گیاهی است با برگ های پهن و ریشه ای درشت و مخروطی و یا گرد. این گیاه دارای دو نوع چغندر رسمی ، فرنگی و چغندر قند می باشد. چغندر رسمی درشت و شیرین است و پخته آن به شکل لبو است و خام آن نیز به مصرف دام ها می رسد. چغندر فرنگی با وجود داشتن رنگ سرخ، شیرین نیست و بیشتر در پخت غذاها مورد استفاده قرار می گیرد. اما چغندر قند مصرف صنعتی دارد و در کارخانه های قندسازی برای ساختن قند کاربرد دارد. (البته منظور ما در مبحث چغندر رسمی و فرنگی است)
بخش های خوراکی چغندر هم برگ آن است و هم ریشه آن. برگ چغندر و ریشه آن حاوی مقدار زیادی؛ عنصر پتاسیم، فسفر، کلسیم، گوگرد، آهن، ید، مس، کربوهیدرات، مقداری پروتیین، انواع ویتامین های ۱B، ۲B، ۱۲B، ۶B، C و نیاسین است .
خواص ریشه چغندر: خوردن پخته چغندر یعنی لبو، باعث معالجه رعشه، تقویت مغز و اعصاب، استحکام استخوان ها، رفع یبوست، درمان بیماری های پوستی، التیام درد مثانه می شود. همچنین وجود عناصر کمیابی چون روبیدیوم و کاسیوم در این گیاه باعث جلوگیری از بروز بیماری جذام در افراد می شود. شیره چغندر سیستم گردش خون را بهبود می بخشد و آنتی اکسیدآن موجود در آن نیز به جذب مواد مغذی، تصفیه کبد و تقویت سیستم ایمنی بدن کمک می کند.
خواص برگ چغندر: برگ خام چغندر آرام بخش و خنک است و ورم طحال را درمان می کند. جوشانده برگ چغندر نیز برای درمان جوش، ورم، ریزش مو، رفع کک و مک و سوختگی آفتاب موثر است. شستشوی سر با جوشانده برگ چغندر شوره و چربی مو را از می برد. همچنین قرار دادن دست و پای ترک خورده در آب گرم برگ چغندر موجب برطرف شدن عارضه می شود. بالاخره این که آنتی اکسیدان موجود در برگ چغندر باعث درمان درد مفاصل و نقرس می شود.
مصرف چغندر برای کودکان در حال رشد و مادران باردار توصیه می شود. این گیاه به دلیل داشتن فولات غنی به تقویت ستون فقرات نوزادان برای رشد طبیعی آنان کمک می کند و از نقص نخاعی در این سن جلوگیری می کند.

 

گزنه: گزنه گیاهی است علفی و چند ساله با ساقه ای چهارگوش و برگ هایی پوشیده از کرک های گزنده به طوری که لمس این گیاه، در پوست تولید خارش و سوزش می کند. گزنه بیشتر در مناطق مرطوب و در کنار رودخانه ها می روید. در ایران منطقه رویش گزنه ییلاق های اطراف تهران، شمیرانات، کرج، جنگل های شمال ارسباران، دامنه های سهند در آذربایجان، کردستان، خوزستان، فارس، کهگیلویه و بویراحمد می باشد. در واقع، گزنه بیشتر در نواحی مرطوب مناطق شمالی کشور به فراوانی دیده می شود.
از مهم ترین عناصر موجود در گزنه می توان به تانن، لسیتین، اسید فورمیک، مازو، نیترات کلسیم، اسید گالیک، مقدار زیادی سیلیس، املاح سدیم و پتاسیم، املاح آهن، مقدار کمی منگنز، گوگرد و کلر اشاره کرد. مصرف جوشانده گزنه برای تقویت دستگاه هاضمه، درمان دیابت، ازدیاد شیر مادر، درمان اختلاط خونی، رفع بیماری های پوستی، درمان کم خونی و ازدیاد گلبول های قرمز خون، رفع گرفتگی های کبدی، درمان ناراحتی های کلیه ، برطرف کردن کهیر، کاهش نقرس، از بین بردن کرم معده و روده، درمان بواسیر موثر است.
همچنین؛ ضماد برگ های تازه آن برای درمان درد عضلات و از بین بردن زگیل مفید است.دمکرده برگ گزنه با ریشه شیرین بیان باعث تصفیه مثانه، رفع عفونت مثانه و دفع سنگ از مثانه می شود. ماساژ دادن سر با دمکرده گزنه باعث رفع شوره سر و براق شدن موهای سر می شود.
همچنین؛ ضماد و مخلوط تخم گزنه با عسل برای التیام زخم ها و زخم های سرطانی بسیار موثر است. نباید فراموش کرد که مالیدن برگ های تازه گزنه به پوست هرچند تولید خارش و سوزش در پوست می کند ولی بهترین درمان برای دردهای رماتیسمی به شمار می آید.
با وجود تمام خواص درمانی موجود در گزنه؛ نباید آن را بیش از حد یعنی بیش از ۱۰ گرم در روز استفاده کرد، چون ممکن است برای روده ها و کلیه ها مضر باشد و باعث بند آمدن ادارار شود. زتان باردار و کودکان از مصرف آن باید خودداری کنند. از نظر طب سنتی ایران گزنه دارای طبع گرم و خشک است و آن را به صورت های مختلفی چون: دمکرده، جوشانده، تازه و تنتور مورد استفاده قرار می دهند.

 

تره: تره از گیاهان خوراکی و در دسته سبزی ها قرار دارد. این سبزی همانند دیگر سبزی خوردن ها دارای کالری کمی ولی سرشار از آهن، ویتامین های A ،C ، ۱B، ۲B، ۶B، منگنز، فسفر، سدیم، پتاسیم و مقدار کمی ارسنیک می باشد.
سبزی تره ۲ نوع است: یک نوع آن کوتاه و نازک است که بیشتر در تابستان می روید و دیگری خیلی بلند با برگ ها پهن و قوی است که در زمستان رشد می کند. مصرف تره باعث کاهش کلسترول، فشار خون شده و از حملات قلبی و سکته جلوگیری می کند. تمام برگ های سبز تره به دلیل داشتن مواد گوگردی، ضد عفونی کننده قوی بوده و موجب تقویت دستگاه ریوی می شوند. این مواد از طریق خون وارد ریه ها شده و عفونت های مجاری تنفس و ورم گلو را التیام می بخشد و از لحاظ مدر بودن در درجه اول قرار دارد. مصرف تره بعد از غذا، مانع ترش کردن غذا و سوء هاضمه می شود و در تسکین درد مفاصل، نقرس و رفع چاقی و یبوست دائمی مفید است. همچنین مصرف جوشانده و شربت تره در موارد گرفتگی صدا، زکام، سرفه، برونشیت و تمامی اختلالات حاد دستگاه تنفسی مفید است.


گشنیز: گشنیز از گیاهان خوردنی ومحبوبی است که به صورت یک ساله کشت می شود.این گیاه جزو گیاهان دارویی و با ارزشی به شمار می ورد که در صنایع داروسازی کشورهای پیشرفته مطرح بوده و در اغلب مناطق ایران هم کشت می شود. دانه و قسمت رویشی گشنیز دارای نوعی اسانس می باشد که در صنایع غذایی، بهداشتی و آرایشی، صنایع دارویی، نوشابه سازی و شکلات سازی استفاده فراوانی دارد.
مهم ترین ترکیبات گشنیز عبارتند از: اسانس، اسید اگزالیک، اسید اولییک، اسید پالمتیک، اسید لینولییک، اسید پتروسه لینک، کلسیم، ویتامین A و ویتامین C.
همانطور که اشاره شد؛ گشنیز و تخم گشنیز از ارزش بالایی در طب سنتی ایران و جهان برخوردار است و جزو گیاهان با طبیعت سرد و خشک به شمار می رود.
خواص تخم گشنیز: تقویت معده، هضم آسان غذا، رفع نفخ و گاز معده، ادرار آور، برطرف کننده تشنج، از بین برنده کرم معده و روده، برطرف کننده بیماری صرع، درمان کننده تب تیفویید، درمان کننده بیماری های عفونی، خاصیت ضد باکتری، برطرف کننده زکام، تسکین دهنده درد دندان، تقویت کننده قلب. همچنین جوشانده آن خواب آور، برطرف کننده اسهال خوبی مفید است.
خواص برگ و ساقه گشنیز: مسکن و آرام کننده، برطرف کننده مسمومیت های حاصل از مواد پروتیینی، درمان کننده سرفه و تنگی نفس، برطرف کننده ترشی معده، برطرف کننده تشنگی، از بین برنده حالت تهوع، تقویت کننده و تمیز کننده طحال، برطرف کننده بوی بد دهان و نفس بدبو، برطرف کننده دل درد، کاهش دهنده کلسترول بد خون و افزایش دهنده کلسترول خوب. جوشانده تمام قسمت های این سبزی برای درمان سرفه، سرماخوردگی و سرخک مفید است.


جعفری: یکی دیگر از سبزی های محبوب و پرمصرف، گیاه جعفری است که به صورت دوساله و به حالت وحشی در اکثر نواحی ایران، آسیا، جنوب اروپا و شمال آفریقا می روید. جعفری علاوه بر این که منبع خوبی از ویتامین A، ویتامین C ، ویتامین K، آهن و اسید فولیک است شامل دو قسمت خیلی مهم یعنی؛ روغن های فرار و فلاوونوییدها می باشد. روغن های فرار موجود در جعفری به دلیل داشتن ترکیباتی چون میریستیسن، لیمونن، آلفاتوژن و اوجنول باعث شده این سبزی را به عنوان یکی از گیاهان مهم در درمان تومورها به ویژه تومورهای ریه، خنثی کننده انواع مواد سرطان زاد موجود در دود سیگار و دود ناشی از چوب و بازدارنده تخریب سلولی تبدیل کند. همچنین فلاوونوییدهای موجود در آن نیز که از ترکیباتی چون آپیئین، آپیجنین، کریسواریول و لوتئولین برخوردار است، علاوه بر این که از تخریب های سلولی ناشی از رادیکال های آزاد که باعث بروز بیماری هایی چون گرفتگی عروق، سرطان روده، دیابت و آسم می شود، جلوگیری کند و ظرفیت آنتی اکسیدانی بدن را نیز بالا می برد.
همانطور که به اهمیت و ارزش دارویی و غذایی جعفری اشاره شد، باید گفت این گیاه پرخاصیت که در طب سنتی ایران حایز اهمیت است از طبیعت گرم و خشک برخوردار است و می توان از تخم، ریشه و برگ و ساقه آن به عنوان منبع غنی از مواد معدنی استفاده کرد.
خواص تخم جعفری: برطرف کننده نفخ شکم، تمیز کننده رگ ها و شریان ها خونی، مدر، درمان کننده تب نوبه.
خواص ریشه جعفری: اشتها آور، مدر، دفع کننده سنگ کلیه، درمان کننده سرخک و جوشانده آن برای درمان اسهال و درمان تنگی نفس مفید است.
خواص برگ و ساقه جعفری: خوشبو کننده دهان و نفس، ضماد آن درمان کننده ضرب دیدگی و خون مردگی عضو ضرب دیده مفید است، شستن صورت با جوشانده و دم کرده آن برای رفع لکه ها و جوش های صورت و روشن شدن پوست صورت بسیار خوب است. همچنین خوردن چای جعفری باعث هضم غذا می شود.


 

اسفناج: اسفناج گیاه بومی ایران و یکساله است که از اوایل قرن اول میلادی به نقاط دیگر دنیا راه یافت. این گیاه دارای ساقه ای با ارتفاع نیم متر و برگ های پهن و نرم سبز رنگ است. اسفناج در مقابل سرما مقاوم می باشد و دارای دو نوع بهاره و پاییزه است.
اسنفناج به دلیل داشتن آهن، ویتامین ۳B، کلسیم، سدیم، پتاسیم، ید، مس، منیزیم، لستین، کلروفیل، کاروتن، اسید اگزالیک و اسید ارسنیک، از جمله گیاهان مفید و پرمصرف جهان به شمار می آید. وجود ویتامین ۳B در اسفناج، باعث شده این گیاه به عنوان داروی مهمی برای درمان بیماری پلاگر که در اثر کمبود این نوع ویتامین در افراد بروز می کند و باعث ضعف بدن، تشنج، اختلال در دستگاه هاضمه و به وجود آمدن لکه های قرمز روی بدن می شود شناخته شود. همچنین منیزیم موجود در آن نیز جلوی پیشرفت سرطان را می گیرد. از دیگر خواص اسفناج می توان به: خاصیت خنک کنندگی و تب بر بودن، رفع ورم روده کوچک، ، التیام ورم ریه، رفع یبوست، جلوگیری از سرطان روده بزرگ، معده، پروستات، حنجره و رحم، پایین آوردن کلسترول خون، درمان کم خونی، افزایش ترشحات لوزالمعده و تقویت اعصاب اشاره کرد. علاوه بر این ها؛ آش اسفناج با گشنیز برای درمان سردردهای ناشی از سوء هاضمه و اختلال دستگاه گوارش مفید است.
مصرف گیاه اسفناج برای بیماران مبتلا به ورم مفاصل و سنگ های کلیه و مثانه به علت داشتن اگزالات مضر می باشد و نیز این گیاه به علت طبیعت سرد برای افراد سرد مزاج توصیه نمی شود، ولی در صورت استفاده این افراد از اسفناج؛ می توانند آن را با ادویه های گرم مانند: فلفل، دارچین، زنجبیل و هل استفاده کنند.

ارسال اطلاعات بیشتر
ارسال اطلاعات بیشتر بصورت موقت در دسترس نمی باشد.